Ludzie...

Czy można robiąc niewiele dla innych, zrobić wiele dla siebie?

Taką możliwość daje mi opieka nad ciężko chorym. Co mi daje?

Więcej niż można oczekiwać- uśmiech na powitanie, uścisk dłoni, stęsknione oczekiwanie na moje przybycie, wdzięczność wyrażoną każdym gestem, ciepłe słowa, zapewnienie o modlitwie, ale przede wszystkim świadectwo życia- pełnego cierpienia, zmagania się z bólem, jednak bogatego w wiedzę, której ja nie posiadam. Choroba uczy chorego heroizmu walki o siebie, a mnie- wolontariusza, pokory i radości dawania. Co daję? Siebie swój czas, cierpliwość, chętne do pracy ręce.

Co robię? Zmywam naczynia, sprzątam, odkurzam, robię zakupy, rozmawiam, słucham, czeszę, myję, podaję posiłki, robię to wszystko, co w danej chwili jest potrzebne, czego oczekuje chory. Prozaiczne nie skomplikowane czynności, po prostu służba. Nie wymaga to wiele wysiłku, a daje tyle radości, bo mogę komuś pomóc, ulżyć w cierpieniu i mogę zobaczyć w czyiś oczach wdzięczność. Chory – mój podopieczny- staje się dla mnie kimś bardzo bliskim, ważnym i drogim, dlatego kiedy odchodzi, pozostaje ogromny żal, tęsknota. Zostaje również coś bezcennego – świadomość ogromnego daru, jakim było przebywanie z Nim, wdzięczność za kolejną lekcje życia i człowieczeństwa.

Ewelina