Ur. 04.04.1973 r. w Siemianowicach Śl. W 1992 r. wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach. W 1998 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1998-2003 pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Marii Magdaleny w Tychach a następnie do 2006 r. w parafii pw. Niepokalanego Serca Maryi w Radlinie-Głożynach. W 2006 r. uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Interesuje się historią Śląska, doktryną społeczną i polityczną Kościoła, logiką i metodologią ogólną nauk. Maluje obrazy (olej na płótnie), pisze wiersze. Wykłada na Politechnice Śląskiej, Akademii Ekonomicznej w Katowicach i Wyższej Szkole Humanistycznej i Ekonomicznej w Łodzi – Wydział Zamiejscowy w Wodzisławiu Śląskim. Motto kapłańskie: "Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście a Ja was pokrzepię" /Mt 11, 28/

Najważniejszym ludzkim powołaniem jest powołanie do miłości. Każdy człowiek chce być kochanym i pragnie kochać. Jeśli tego nie doświadcza to w efekcie w różny sposób cierpi. A przecież nosimy w sobie wielkie pokłady dobra. Czasem potrzeba tylko bodźca żeby to dobro odkryć i wprowadzić w czyn. „Nie miłujcie słowem i językiem, ale czynem i prawdą” – zachęca św. Jan Apostoł. Jedną z form okazywania i otrzymywania miłości jest posługa w hospicjum. Wszędzie tam gdzie jest miłość jest i nadzieja i chęć życia. To czego najbardziej potrzeba ludziom, którzy nas wyprzedzają do Domu Ojca. Ludzie chorzy terminalnie potrzebują różnych medykamentów, które można kupić w aptece, ale najważniejszym ich lekarstwem jest czas i obecność drugiego człowieka. Tego nie może zapisać na recepcie żaden lekarz. To zależy od wrażliwości i bezinteresowności każdego z nas. Ale dając też otrzymujemy. Są rzeczy, których nie można kupić za żadne pieniądze świata. A właśnie one są najcenniejsze. Szczera dłoń, wdzięczny uśmiech, pogodne spojrzenie, poczucie spełnienia i sensu życia. „Beze mnie nic uczynić nie możecie” – te słowa Pana Jezusa pozwalają nam ufać, że w każdym odruchu serca jest On. W Nim trwając, jesteśmy bliźnimi dla bliźnich.

Kiedy zostałem duszpasterzem akademickim w Rybniku w 2003 roku przyszła mi myśl o założeniu hospicjum domowego. Okazało się, że tego typu wolontariatu nie zainicjowano jeszcze w tym mieście. Chciałem podsunąć ludziom możliwość odnajdywania sensu życia w miłości do tych, którzy odchodzą. Ich mądrość i szczególne spojrzenie na doczesne problemy okazują się nieraz lekarstwem we współczesnym zagmatwanym świecie.